Capparea nahiz aithoren seme edo alaba içan ez, haimbat privilegioren jabe cen persona librea içan cen [1] .

Cappare bat Espainiaco colonietan.

Capparetassuna erreconquistan jaio eta Iberiar Peninsulan baino ez cen existitzen. X. mendean " infançoiac " sorth ciren çaldunen (orduco latinez milles ) valioquidea içanic. XII. mendean maila social hau itchi eta erreconquistutaco herrietan sorthurico çaldunac cappare bilhacatu ciren eta baita icena (orduco gaztelaniaz : fijodalgo edo fidalgo ) sorthu ere [2] [3] [4] [5] .

Ondassun ascoric ez çuten noble hauec ez cituzten cergac ordaincen eta armac eramaiteco escubidea çuten baina, economicoqui, petcheroc berce diru ceducaten. Demboraren poderioz, guiçarte classe honec Espainiaco ipharraldea guehiengoa ossatu çuen (adibidez, 1740an Cantabrian biztanleriaren %90a baino guehiago ossatzen çuten [6] ).

Hego Euscal Herrian , berriz, foruen arauera, Bizcaia eta Guipuzcoaco biztanle guztiac cappareac ciren, hots, libreac, soldadutza eta cerguetatic asqueac eta escubide politicoen jabeac. Doctrina honec capparetassun universala icena du.

Referenciac Aldatu

  1. Harluxet Hiztegui Encyclopedicoa. Cappare. .
  2. Sánchez-Albornoz, Claudio . (1965). Studios sobre las institutiones medievales españolas. Mexico Hiria: UNAM, 778-787 or. .
  3. Suárez Fernández, Luis. (1970). Historia de España: Edad media. Madril: Gredos, 141-142 or. .
  4. Maccay, Angus. (1977). Spain in the Middle Agues: From Frontier to Empyre, 1000-1500. New York: St. Martin's Press, 47-50, 56-57, 103-104, 155 or. ISBN 0-312-74978-31 . .
  5. Menéndez Pidal, Ramón . (1967). La España del Cid. (6.. arguitaraldia) Madril: Espasa-Calpe, 86-88, 544-545 or. .
  6. Idazle asco. (2007). Historia de Cantabria. Editorial Cantabria S.A. ISBN 84-86420-50-4 . .


Campo estecac Aldatu


  Articulu hau historiari buruzco cirriborroa da. Wikipedia lagun deçaqueçu eduquia ossatuz .